Nazywam się Dalton Russell.
Słuchajcie mnie bardzo uważnie,
bo starannie dobieram słowa i nigdy się nie powtarzam.
Przedstawiłem się, czyli już wiecie "kto".
Do "gdzie" najbardziej pasuje określenie "cela więzienna".
Ale pomiędzy byciem w celi...
a byciem w więzieniujest ogromna różnica.
"Co" jest bardzo proste.
Niedawno wprowadziłem w życie doskonały plan napadu na bank.
No i macie "kiedy".
Jeśli chodzi o "dlaczego", oprócz oczywistej motywacji finansowej,
sprawa jest bardzo prosta.
Bo potrafię.
Zostaje nam już tylko "jak".
I jak mawiał Szekspir:
w tym właśnie szkopuł cały.
BANK MANHATTAN TRUST DATA ZAŁOŻENIA 1948
REMONTY DOSKONAŁE ZAWSZE KOŃCZYMY, CO ZACZĘLIŚMY!
Twoja mama powiedziała mi,
że jakaś młoda dama pomaga ci pisać pracę o moście Triborough.
- Dobrze? - Tak.
Czy on oszalał?
- Teraz? Na 51 -ej ulicy? - Tak, tam teraz jest.
Nie, jest wciąż na 47-ej, ale to o wiele mniejsza przestrzeń.
Co mam...
Zamówimy sobie po homarze. Zapłacę kartą pana Ansinori.
Nieważne. Jest chyba na spotkaniu z klientem.
W końcu minął ponad rok.
Zaraz mu skręcę kark.
I co z tego?
To tylko kwiaty. Może je kupił swojej babci.
Albo dla mnie. Mam dziś urodziny.
Może jest klientem banku.
Mam coś śmiesznego.
Koleś przede mną myśli, że nie widzę, jak się na mnie gapi.
Wspaniale. Niech to szlag.
- Przepraszam. - Tak?
Mogłaby pani mówić ciszej?
Rozmawia pani nieco za głośno. Bardzo proszę.
Dobrze.
Przeszkadza pani innym klientom.
- Przepraszam. - Dobrze?
- Tak. - Dziękuję.
To ochroniarz.
Myślałam, że jestem w banku, a nie w czytelni.
Manhattan Trust.
...z Yale. Od tego bogatego fiuta, dla którego pracuję.
Dziękuję.
Przepraszam. Proszę pana?
Tylko spokojnie.
Wszyscy na podłogę! Natychmiast!
Na podłogę!
Macie na to 4 sekundy! Kto się nie położy, dostanie kulkę!
Raz! Dwa! Trzy!
Odsuń się od lady! Zostaw ten przycisk!
Ręce na ziemię!
Co to jest?
- Todd, co robimy? - A niby co mam robić?
- Twarzą na dół, grubasie! - Już!
Na podłogę!
Ciebie też to dotyczy, rabinie.
Na ziemię.
Razem z moimi przyjaciółmi dokonuję...
bardzo dużej wypłaty z tego banku.
Jeśli ktoś stanie nam na drodze, dostanie kulkę w łeb.
Leżeć, dziadek! Łapy w dół!
- Twarzą do ziemi. - Przecież leżę!
Panie władzo, stamtąd wydobywa się dym.
Prawdopodobny napad na bank. Manhattan Trust, adres Exchange Place 20.
Mam zakładników.
Jak tu podejdziecie, zacznę ich zabijać.
Nie żartuję.
Centrala. Przyślijcie posiłki.
Proszę się odsunąć!
- O, cholera! - Odsunąć się!
Proszę za róg!
Centrala, przyślijcie wsparcie.
Napad z broniąw ręku. Możliwi zakładnicy.
Exchange Place 20, bank Manhattan Trust.
Walczę tu o życie.
Keith, ile razy o tym rozmawiamy, ty powtarzasz to swoje:
- "Nie teraz". - Posłuchaj.
Grunt pali mi się pod nogami.
Mogą mnie zamknąć.
Jeśli te 140000 się nie znajdzie,
- zrobi się nieciekawie. - Przecież ich nie wziąłeś.
Oczywiście, że nie. Ten diler łże jak pies,
chce mnie wrobić, by ratować własny tyłek.
- Trzeba poczekać. - Co potem?
- Co z nami? - Potem dostanę awans.
Będzie nas stać na większe mieszkanie.
Czemu zawsze o tym rozmawiamy, gdy twój brat wpadnie...
- za kradzież samochodu? - To moja jedyna rodzina.
Przepraszam. Nie gniewasz się?
- Kochasz mnie? - To ja przepraszam.
- Kochasz mnie? - Kocham.
Gdy wrócę, zabawimy się w Dużego Wacka i Bliźniaki.
- Mam kajdanki. - A ja gnata.
Na razie, Tatuśku.
- Duży Wacek i Bliźniaki? - Tak.
Jej brat-szumowina ma trzy wyroki, w tym jeden za napad z broniąw ręku.
Ma 17 lat. Nie skończył żadnej szkoły.
Jest za głupi, by do czegoś dojść, nawet kraść nie umie.
- Nie możesz się go pozbyć? - Pewnie, że mogę.
Nie, kocha go. Przecież nie wyrzucę go na ulicę.
- A jaki jest wobec ciebie? - Zachwycony.
Policjant w pokoju obok...
posuwa jego siostrę. Ona wini mnie:
"W większym mieszkaniu byłoby inaczej".
Pewnie, że gdybyśmy się pobrali, byłoby inaczej.
- Co w tym złego? - Ślub. Meble. Dzieci.
Wiesz, ile kosztuje pierścionek z brylantem?
- Przecież byłeś już żonaty. - Miałem wtedy 21 lat.
- Dałeś jej pierścionek? - Tak, teraz nie chce go oddać.
- Jesteście z policji? - A niech to! Wydało się!
Św. Mikołaj przyszedł wcześniej w tym roku.
Napad na bank. Mają zakładników. Exchange Place 20.
- Co? - Grossman jest na urlopie. Jedźcie tam.
A co ze sprawą Madrugady?
- Myślałem, że jestem w odstawce. - Daję ci szansę.
Nadal tu pracujesz,
- ale jeśli nie czujesz się na siłach... - Czuje się!
To dobrze.
Daję ci szansę. Postaraj się, bym tego nie żałował.
- To jest to. Wchodzisz do gry. - Tak.
Jesteś potrzebny!
Przynajmniej Wydział Wewnętrzny da mi spokój.
Patrz na to tak: wchodzisz tam bez broni,
ich szef przystawia ci spluwę do skroni i każe ci uklęknąć.
A pięciu typów celuje do ciebie z uzi.
Wyobraź ich sobie w gaciach.
Albo w więziennych drelichach?
- Właśnie. Dasz radę. - Strzeżcie się, zbiry, nadchodzę.
Cofnąć się za róg!
Mówiłem już, proszę odejść!
Zabierzcie stąd tych ludzi!
Jak tylko podjedziemy, wszyscy wysiadać.
Okno na drugim piętrze.
- Poślij tam ludzi! - Dobrze.
Jak sytuacja?
Napastnik w środku. Możliwi zakładnicy.
Kto tu dowodzi?
- Sierżant Hernandez. - Zawołaj go.
- Sierżancie Hernandez, zgłoś się? - Mów.
Jest tu sierżant Collins, który to zgłosił.
Proszę tu przyjść.
Już idę.
Proszę się odsunąć.
- Proszę się odsunąć. - Musimy zabezpieczyć teren.
- Collins? Co macie? - Hernandez.
Napastnik wewnątrz z bronią. Twierdzi, że ma zakładników.
Uwaga! Oczyścić dojazd!
CENTRUM DOWODZENIA
Szybciej. Ustawcie barierki.
Wszystko pod kontrolą.
Proszę się odsunąć!
- Odsunąć się! - Do tyłu! Dziękuję.
Nic się nie stało.
Zobaczycie wszystko w wiadomościach.
Proszę się odsunąć.
Panie Case?
Dzień dobry, Katherine. Co tam?
Właśnie napadnięto na jeden z oddziałów naszego banku.
O Boże!
- Są ranni? - Nie sądzę. Ale mają zakładników.
To straszne.
- Który oddział? - Numer 32. Przy Exchange Place 20.
- Który? - Przy Exchange Place 20.
Dziękuję, Katherine.
Przykro mi, panie Case.
Dobry Boże!
Zabrać stąd tych ludzi! Otworzyć bramki.
Na chodniku.
Sierżant Collins, byłem tu pierwszy. Jest pan negocjatorem?
Tak. Detektyw Frazier. A to detektyw Mitchell. Co tu mamy?
Zobaczyłem pełno dymu w środku.
Drzwi były zaryglowane. Chciałem zajrzeć do środka,
napastnik je otworzył, wymierzył do mnie z pistoletu,
wrzeszcząc z obcym akcentem, że zabije zakładników.
- Są tam inni napastnicy? - Nie było nic widać.
- Słyszałeś coś? - Nie,
ale byłem na muszce. Poza nią niewiele widziałem.
Dobrze.
Dobrze. Dobra robota, sierżancie.
Mierzył wcześniej ktoś do ciebie?
- Raz. - Naprawdę?
Tak, dwunastolatek.
- Jak było? - Bywało lepiej.
Wierzę.
Jak tylko poznamy szczegóły, będziesz mógł iść do domu.
Wolałbym się tu pokręcić,
póki nie nawiążemy kontaktu.
To właśnie chciałem usłyszeć.
Przestań. Dlaczego to robisz?
Co się dzieje, tato?
Niech podniosą rękę pracownicy banku.
Pracownicy banku staną tutaj! Reszta - tam!
A teraz niech wszyscy wyjmą komórki i klucze,
i podniosąje do góry.
- Jak się nazywasz? - Peter.
- A dalej? - Peter Hammond.
- Gdzie masz komórkę? - Zostawiłem w domu.
Dobrze się zastanów, zanim odpowiesz na następne pytanie,
bo jak odpowiesz źle, to na grobie będziesz miał napis:
"Tu spoczywa Peter Hammond, bohater,
"który chciał udaremnić doskonały napad na bank,
"chowając swoją komórkę,
"ale dostał kulkę w łeb".
No więc, Peterze Hammond,
gdzie masz komórkę?
Powiedziałem już, że zostawiłem w domu.
Szybkie wybieranie: P. Hammond
Coś mi się pomyliło. Przepraszam.
Nie ma o czym mówić.
Porozmawiajmy. Proszę, wysłuchaj mnie.
Wszystko wyjaśnię.
Pomocy!
Przestań!
Nie!
Ktoś jeszcze chce być sprytniejszy ode mnie?
- Jak się nazywasz? - Vikram Walia.
Vikram Walia. Dzięki, Vikram.
Proszę pana.
Możesz to zatrzymać.
Mężczyźni tutaj. Kobiety tutaj.
Szybciej!
A teraz rozbierać się do bielizny.
Natychmiast.
Proszę pani?
Proszę mi wierzyć, normalnie nigdy bym panią o to nie poprosił.
- Niech się pani rozbiera. - Nie.
Powinien się pan wstydzić.
Co za goj.
Śmiało, zrób mi dobrze.
- Wyskakuj z ciuchów. - Nie!
Stevie?
Idziemy!
A teraz niech każdy...
włoży kombinezon i maskę.
Mówi Shon Gables, CBS 2 News, sprzed banku Manhattan Trust,
na który, jak nam powiedziano,
dokonano napadu.
Podejrzani są w środku,
przetrzymują nieznaną liczbę zakładników.
- Kapitan Darius? - Tak.
Detektyw Frazier. A to detektyw Mitchell.
Witam.
Pracowaliśmy razem przy sprawie szpitala na 93-ciej...
w czasie mojego szkolenia.
A, tak. To straszne, co się stało.
Prawda.
Co tutaj mamy?
Nieznana liczba podejrzanych i zakładników,
i milion widzów przed telewizorami. Nie widzę, co się dzieje w środku,
- więc jestem trochę zajęty. - Rozumiem.
Zazwyczaj pracuję z Grossmanem,
więc w razie potrzeby, niech pan z nim pogada, dobrze?
Nie, nie dobrze, kapitanie.
Detektyw Grossman jest na urlopie,
więc dziś rządzi tu detektyw Frazier.
Więc w razie potrzeby, proszę pogadać ze mną, dobrze?
Chyba tak.
Tak będzie. Macie dla nas kamizelki?
- Berk! - Tak?
- Daj im jakieś kamizelki! - Dobrze.
- I zanotuj, że przyszli. - Dobrze.
Wiesz co? Zejdę ci teraz z oczu,
a ty rozeznaj się w sytuacji.
Daj mi znać, gdy będziesz gotów.
- Dobrze. - Będziemy w knajpie.
Nie wchodźcie do banku bez konsultacji z nami. Dobrze?
- Dobrze. - Miło było cię znów widzieć.
Nie powinniśmy tam zostać?
Dajmy mu trochę czasu. Zobaczymy, co zrobi.
Dopóki nie ogarnie całej sytuacji,
będzie się na nas wkurzał.
Jak się zacznie, wezwie nas. Wiem, jak pracuje.
Ty tu decydujesz.
Możesz to podnieść? Chyba nie mam wyjścia.
Od Grossmana wiem,
że tacy jak Darius nie szanują naszej roboty.
- Dlaczego? - Dla nich liczy się strategia.
A dla nas - psychologia, na której się nie znają.
- Mówiłem, że sobie poradzisz. - Tak.
Czekam, aż pojawi się ktoś wyższy rangą i powie:
"Zrób to i to".
Co się stało w szpitalu?
Facet zastrzelił siebie i dziewczynę. Dziękuję.
Mówiłem, że mam...
chore serce.
Wstawaj.
Rzuć broń!
- Stój! - Nie strzelać!
- Nie ruszaj się! - Nie mam...
- Chodź tu! - Jestem pracownikiem banku!
Na kolana!
- Wypchnęli mnie! - Natychmiast!
- Macie trzymać się z dala! - Skuć go.
Jak się zbliżycie do drzwi, zabije dwoje ludzi.
- Kto tak powiedział? - Nie wiem!
Ten z wielkim gnatem!
- A niby kto? - Dobrze, wstawaj.
- Jest ich czterech! - Chodź.
Chryste Panie!
- Spokojnie! - Idziemy!
- Będę w telewizji? - Jasne, jako gwiazda.
Czy myślałem, że nie zobaczę już swojej rodziny?
Tak, przyszło mi to do głowy. Na początku...
nie byłem w stanie myśleć,
gdy mierzyli do mnie z broni, ale potem...
Pomyślałem o...
Tak.
O mojej żonie, że już nigdy jej nie zobaczę.
I o dzieciach. Mam 10-letniego syna i 17-letnią córkę.
Tak, pomyślałem o nich. Czy to dziwne?
Bardzo je kocham.
Coś pięknego.
Proszę mówić.
Proszę się nie niepokoić.
Chcę tylko spędzić trochę czasu w tym cudownym mieście...
i poznać jego uroki.
Nic pana nie łączy z wujem?
Ostatnio mam z nim niewiele wspólnego.
Podobno nie widział go pan od 9 lat. To prawda?
- Jest pani świetnie poinformowana. - Nie mam wyjścia.
Dzwoni pan Arthur Case.
Musimy kończyć.
Będę potrzebować kopię umowy kupna-sprzedaży,
wniosek o kredyt hipoteczny i resztę dokumentów.
- Odezwę się do pana. - Dziękuję, panno White.
Proszę tędy.
Arthur Case? Jesteś pewien?
- Tak się przedstawił. - Sam zadzwonił?
Nie łączył się przez sekretarkę?
- Nie, proszę pani. - Dobrze. Połącz.
Dobrze.
- Madeleine White. - Arthur Case z tej strony.
Dzień dobry, panie Case.
- Czy byliśmy sobie przedstawieni? - Nie sądzę.
Lecz zawsze jest pani...
na przyjęciach, które wydaję z okazji Święta Niepodległości.
Mamy wspólnych znajomych.
Chyba tak.
Przejdę od razu do rzeczy.
Mam problem, który wymaga...
specjalnych umiejętności i całkowitej dyskrecji.
Czy jest pani taką osobą, czy źle mnie poinformowano?
Proszę mówić dalej.
Mogę po panią przyjechać za 5 minut?
- Będę czekać na dole. - Dziękuję.
Mieli genialny plan,
by nas oszołomić...
i pozbawić jakiejkolwiek samokontroli.
Byli bardzo...
natarczywi, a jednocześnie dziwnie obojętni.
Mówili do siebie per "Steve" w różnych odmianach.
Steven, Steve-O, Stevie.
A jak zwracali się do was?
Nijak. Kazali mi...
Kłamiesz. Mów prawdę.
Spójrz mi w oczy i powiedz prawdę.
Mieli karabiny AK-47. Cała czwórka.
- Znasz się na broni. - Nie.
- Wiem tylko, że... - Skąd wiesz, że to były AK-47?
- Każdy wie, jak wygląda AK-47. - Każdy?
Każdy, kto oglądał filmy akcji.
- Napadł pan kiedyś na bank? - Żartuje pan?
Ja miałbym napaść na bank? Nie.
- Nigdy nie ukradł pan ani centa? - Nigdy.
- Nigdy? - Nigdy.
- Wie pan co? - A jednak. Raz się zdarzyło.
Ukradłem kiedyś piątaka babci.
Była Polką.
Wciąż jej mówiłem: "Daj piątaka, daj piątaka".
Raz zajrzałem do jej torebki, a tam był piątak.
Wziąłem go.
To jedyna rzecz, jakąw życiu ukradłem.
Detektywie Frazier, nie chciałem panu dokuczać.
Nie ma sprawy. Co ustaliliście, kapitanie?
Ten zakładnik, którego wypuścili to Herman Gluck, lat 73.
Miał problemy z sercem. Lekarze się nim zajęli.
Kazali mu powiedzieć, że jeśli się zbliżymy do drzwi,
zabiją dwóch ludzi.
Twierdzi, że jest ich czterech. Przyszli przebrani za malarzy.
W banku jest system monitoringu.
Czekamy na transfer danych...
z biura ochrony Manhattan Trust. To trochę potrwa.
Zabezpieczyliśmy teren. Snajperzy są na pozycjach.
Sprawdzamy kanalizację.
A telefony?
Przekierowane. Mogą zadzwonić tylko do nas.
Komórki są monitorowane, w każdej chwili możemy je zagłuszyć.
Nie robimy tego, bo liczymy, że komuś z zakładników uda się zadzwonić,
ale na razie nic.
- Linia alarmowa 911? - Pod kontrolą.
Każdy telefon w sprawie banku idzie do nas.
To tyle ode mnie.
Dobrze.
Zadzwonię do nich później.
Słucham?
Jeszcze nie czas.
Nie będę pytał, czego chce.
Zobaczmy, co on zrobi.
Jak pan chce.
Opowiem panu, jak pracuję.
Chętnie posłucham.
Przechowuje pan pamiątki rodzinne w skrytce bankowej.
W porządku.
Z doświadczenia wiem, że ludzie tacy jak pan...
mają od takich spraw swoich ludzi.
A gdy ci sobie z tym nie radzą, dzwonią do mnie.
Ich ludzie dzwonią.
Pan zadzwonił osobiście, stąd wiem, że w tej skrytce jest coś,
o czym nie mogąwiedzieć najbliżsi współpracownicy.
Mnie nic do tego.
Powie mi pan, że nie muszę wiedzieć, co tam jest i to mi wystarczy.
Ale jeśli powie pan, że są tam stare karty bejsbolowe,
a okaże się, że to kody dostępu do broni nuklearnej,
to nasza umowa idzie do kosza.
- Skończyła pani? - Tak.
Zawartość tej skrytki...
należała do mnie, gdy pani nie było jeszcze na świecie.
Ma ogromnąwartość i nie stanowi zagrożenia dla nikogo.
Oprócz pana.
Po pierwsze, są tam uzbrojeni bandyci,
więc nie mogę nic zagwarantować.
- Jasna sprawa. - Dobrze.
Skąd pan wie, że chodzi im o pańską skrytkę?
Nie wiem.
Proszę powiedzieć, jak to powinno się skończyć.
Nie chciałbym, by ktokolwiek tknął mojej skrytki.
Ani oni, ani pani, ani nikt z władz.
Im szybciej będzie po wszystkim, tym lepiej dla mnie.
- Tyle pani wystarczy? - Nie.
Zawartość tej skrytki...
ma dla mnie ogromnąwartość.
O ile pozostanie tajemnicą.
A jeśli wyjdzie na jaw?
Postawią mi wiele trudnych pytań.
- Pozostanie więc zamknięta albo zniknie. - Właśnie.
- Może pani o to zadbać? - Tak.
Mam nadzieję. Ale przyznam się, że mam wątpliwości.
Osoba, która dała panu mój numer,
najwyraźniej była zadowolona.
Steve?
Czas na Steve-O.
Wyszedłem się rozejrzeć.
Zgadnij, co znalazłem.
Zakładnik twierdzi, że weszli przebrani za malarzy.
Tak.
Pewnie kradziona.
Niech sprawdzą odciski palców.
- Wszyscy mnie słyszą? - Tak.
- To na pewno właściwy numer? - Tak.
Na razie nic.
Mamy zapis wideo.
Włącz.
Co się stało z kamerą?
Chwileczkę. Zatrzymaj.
Ten gość.
Oślepia kamery latarką.
Dziwne, że nikt tego nie zauważył.
- Przecież latarka daje silne światło. - Może to podczerwień.
- Co? - Latarka na podczerwień.
Ludzie nie widzą podczerwieni, ale kamera rozpoznaje.
Załatwił kamery i nikt o tym nie wiedział.
Tak.
Załatwił je o 10:00.
Nie wiemy więc,
kto przez 2 następne minuty wchodził lub wychodził z banku.
Miriam, jak długo była pani w banku, zanim to się zaczęło?
Parę minut.
Co się stało po eksplozji?
Kazali nam leżeć twarzą do ziemi. I zamknąć oczy.
Potem jeden z nich...
powiedział reszcie, by zajęli się kamerami.
- Kamerami wideo? - Nie wiem.
Coś jeszcze?
Nie.
- Na pewno? - Tak.
Może nam pani podać nazwiska napastników?
Żartowałem.
- W porządku? - Dziękuję.
Dobrze.
- To było straszne. - Aż tak źle?
Kazali nam się rozebrać.
Kazali nam zdjąć ubrania.
Nie wiem, po co.
Myślałam, że...
Myślałam, że nas zabiją.
Cóż.
- No dobrze, moja droga. - Dobrze.
- Mogę już iść? - Nie.
- Nie? - Musi pani zostać.
- Nie, jest pani wolna.
Nie, zostać.
Napadła pani na bank?
- Co? - Napadła pani na bank?
- Nie. - Na pewno?
- Jakieś poruszenie przy drzwiach. - Idziemy.
- Rzuć broń! - Nie strzelać!
Nie ruszaj się!
Ma na sobie bombę.
Ręce na głowę! Na kolana!
- Ma związane ręce! - Ma związane ręce!
- Jesus, przeszukaj go. - Dobrze.
- Jestem zakładnikiem! - Ostrożnie.
- Dokładnie. Spokojnie. - Nie widzę go.
- Mam czystą pozycję do strzału. - Ma broń?
- Kim jesteś? - Vikram Walia. Pracuję w banku.
Vikram? To bomba?
- O cholera! To Arab! - Jestem Sikhem.
- To bomba? - Nie.
- Gadaj. To bomba? - Nie.
- Masz na sobie bombę? - Nie!
Dobrze, uspokój się.
- Jesus, pomóż mi. - Nie wiem.
Zobacz. Duże poruszenie w banku.
- Na ziemię z nim. - Brać go.
Co jest? Ostrożnie!
Mój turban. Zostawcie.
Oddajcie mój turban!
Stul pysk.
Co robicie? Oddajcie mi turban.
- Nie możecie zrywać mi turbanu. - Zamknij się.
- Co jest? - Ruszaj się!
Zabierzcie te łapy!
O 11:00 i 12:00...
A o 13:00 z rektorem Joelem Kleinem.
- Madge, zapowiada się... - Panie burmistrzu.
Madeleine! Co słychać?
W porządku. Dziękuję, że zgodził się pan ze mną spotkać.
- Madge, to już wszystko? - Tak, panie burmistrzu.
Tędy, panno White.
Zawsze znajdę czas na smoking i darmowy poczęstunek dla słusznej sprawy.
Kogo ratujemy w tym tygodniu?
Fundusz Badań nad Kręgosłupem...
im. Josepha Freidkina...
zbiera pieniądze w przyszłym miesiącu.
Pańska obecność podniosłaby wpływy.
Z przyjemnością. Jeśli mógłbym coś jeszcze zrobić...
- Czego chcesz, do cholery? - Przysługę.
- Co ty powiesz? Jaką? - Ostatnią.
O taką mi chodziło.
Wiesz o zakładnikach w banku.
Właśnie tam jadę. Co ty masz z tym wspólnego?
Muszę trzymać rękę na pulsie.
Weź mnie ze sobą i każ im...
spełnić każde moje życzenie.
Chyba ci odbiło.
Gdyby to było takie proste, nie upominałabym się o to.
- To niemożliwe. - Nie ma rzeczy niemożliwych.
Po prostu zadzwoń do paru dłużników.
Sam zostanę dłużnikiem.
Tak więc się stanie.
Jesteś genialną suką.
Dziękuję.
Od paru godzin sytuacjajest bardzo napięta.
Nie wiadomo, ilujest zakładników,
ani ilu napastników.
Wszystko zaczęło sięjak zwykły napad,
potemjednak napastnicy wzięli zakładników.
Negocjatorzy intensywnie pracują.
Wciąż nie wiadomo, czy są ranni.
Będziemypaństwa informować na bieżąco...
w miarę rozwoju sytuacji.
Z dolnego Manhattanu...
mówiła Sandra Endo.
"Chronią i służą" - akurat. Gdzie mój turban?
Nic nie powiem bez turbanu.
Nakrywam głowę z szacunku dla Boga. Jestem Sikhem.
Znajdziemy turban.
Gliniarze nazwali mnie Arabem.
Przesłyszał się pan.
Dużo się działo. Był pan zdezorientowany.
- Ja nic nie słyszałem. - Wiem, co słyszałem.
Powiem wam wszystko, co chcecie.
Nie chcę tego. Chcę mój turban.
- Dostanie pan. - Znajdziemy go.
Chcę go teraz.
Niech pan pomyśli o innych zakładnikach.
Sąw niebezpieczeństwie.
Musi nam pan powiedzieć, co dzieje się w banku.
O turbanie porozmawiamy później.
Może pan zgłosić skargę.
Ale najpierw trzeba się zająć napadem.
Najpierw mnie bijecie, a teraz chcecie, bym wam pomógł.
Proszę pomyśleć o swoich współpracownikach.
Mogę przeprosić w imieniu policji, ale to nie byliśmy my.
- Musimy wiedzieć... - Co chcecie wiedzieć?
- Ilu ich tam jest? - Chyba czterech.
- Ilu zakładników? - Nie wiem: dwudziestu, trzydziestu.
Mam dość tego gówna. Gdzie moje prawa obywatelskie?
Gdziekolwiek się ruszę, jestem szykanowany.
Jestem zakładnikiem. To mnie szykanują.
Na lotnisku...
ochrona wybiera mnie w swojej "losowej" selekcji.
Mam gdzieś takie losowanie.
Ale taksówkę łatwo panu złapać.
Jedyny przywilej.
Proszę przyłożyć Iód.
"Dwa autobusy z pełnymi bakami. Jedenjumbojet z pełnym bakiem...
"i pilotami na lotnisku JFK".
Mamy czas do 21:00,
potem zaczną zabijać jednego zakładnika co godzinę.
"Bank jest zabezpieczony semteksem. Zademonstrujemy na życzenie".
- Nie dawajcie im samolotu. - Samolotu nie będzie. Może autobus.
Zanim z nimi nie pogadam, nic nie dostaną.
Na razie czekamy.
Niech się zastanawiają, co robimy.
Panowie, to pan Arthur Case.
- Jest... - Jestem prezesem zarządu.
- Z Banku. Porozmawiacie z panem? - Oczywiście.
Witam, panie Case. Jestem Detektyw Frazier.
Czy jest coś, o czym powinniśmy wiedzieć?
Nie. Chciałem tylko spytać panów, czy się na coś przydam.
- Czy wyrazili już swoje żądania? - Chcą samolot.
Rozumiem.
Mam go załatwić?
Przepraszam. Chyba źle zrozumiałem.
Nic nie szkodzi.
Gdzie można pana znaleźć w razie potrzeby?
Tam są moi ludzie.
Chciałbym zostać tutaj. Nie będę przeszkadzać.
- Usiądę sobie... - Sierżancie Collins?
Będziemy pana informować,
ale nie może pan tu zostać.
- Tędy, proszę pana. - Dziękuję.
- Nie ma za co. - Tędy proszę.
- Dziękuję bardzo. - Wszystkim wam serdecznie dziękuję.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Proszę tędy.
"50 głodnych osób potrzebuje jedzenia".
Podsłuch gotowy?
Potrzebuję 15 minut.
Pizza jest najlepsza. Kanapki odpadają.
- Mówi serio? - Mówisz serio?
10 pudełek od pizzy z nadajnikami...
i będziemy słyszeć rozmowy w grupie i dookoła.
Kanapki są niepewne.
Ludzie będą chodzić, a ja nie mam 50 nadajników.
- A to co? - Dyktafon.
Wciskasz i nagrywa przez pół godziny.
- Jak u Bonda. - Można to kupić na Amazonie.
- Poprosisz o zakładnika? - Jednego nam dał.
Teraz poproszę, on odmówi i co potem?
On wie, co robi.
Dał nam zakładnika. Mu damy mu jedzenie.
Nie chcę się dać złapać na blefowaniu.
Pieprzę to. Zdejmuję maskę. Niech mnie zastrzelą.
Chcesz, by nas wszystkich zabili?
Spoko. Co za różnica?
Oni są tam i obrabiają bank.
- Nie widziałeś, co mu zrobili? - Zamknij się.
Nie przebrali nas dla zabawy!
- Nie wiem... - Zamknij się.
...dlaczego kazali nam włożyć te szmaty.
Chyba po to, żeby gliny, gdy przyjdą nas ratować,
- rozstrzelały wszystkich! - O Boże!
Świetny plan, ale ja dziękuję!
Kazałem ci się przymknąć! Zostaw go!
Nie! Nie róbcie tego, proszę!
Już będę grzeczny! Ratunku!
Proszę! Nie!
Jeden z nich mówił.
To on wydawał wszystkim polecenia.
- Rozmawiali między sobą? - Nie słyszałem.
Trzymali nas w oddzielnych pomieszczeniach.
Drzwi były zaryglowane.
Nie wiedzieliśmy, co tam się dzieje.
- A słyszał pan coś? - Mam problemy ze słuchem.
- Rozumiem. - Noszę aparat.
- Gdzie go pan ma? - W uchu.
- Zobaczmy. - Proszę go wyjąć.
- Tak, chcemy go zobaczyć. - To mój aparat.
A to ten drugi?
Co to jest? To czerwone?
Są innego koloru,
aby odróżnić lewy od prawego.
- Lewy od prawego? - Tak.
Czy lewy od prawdziwego?
Nie rozumiem.
- Steve? - Słucham?
- Nic nie mówiłem. - Ach, tak.
Masz na imię Steve?
Stevie? Steve-O?
- Ile ci płacą? - Słucham?
- Słyszałeś. - Nie słyszałem.
- Ile ci płacą? - Kto?
- Brałeś udział w tym napadzie? - Nie.
Jesteś w to zamieszany?
- W co? - Nie kłam.
Jak da nam napiwek, ja biorę.
- Rzuć to! - Uwaga, ma broń!
Spokojnie. Wszyscy.
Uspokójcie się, do kurwy nędzy!
Cześć.
Jestem detektyw Keith Frazier, negocjator policyjny.
Jak leci?
Mam nadzieję, że będą smakowały. Mogą być zimne.
Dzwoń, kiedy zechcesz.
To bezpośrednia linia do mnie.
Chętnie z tobą pogadam.
Dzięki za pogawędkę.
Kurwa. Pieprzone Ruski.
Niech Centrala przyśle tłumacza rosyjskiego.
I załatw worki na zwłoki.
Mam nadzieję, że wiesz, co robisz.
Bo jeśli moi ludzie mają się strzelać z tymi dzikusami...
Spokojnie. Mitch?
Spytaj zakładników,
czy ktoś mówił po rosyjsku albo z rosyjskim akcentem.
Będzie dobrze.
Nie!
Na podłogę!
Szybko, skarbie. Chodźmy.
Przestań płakać! Zamknij ryja!
Do środka! Siad! Włożyć maski!
Idziemy. Ruszaj się, Cycatko.
- Cycatko? - Dobrze słyszałaś! Stul pysk!
- Bo co? - Rusz ten wielki tyłek!
Co proszę?
Zamknij się albo zarobisz kopa w ten wielki tyłek!
Założyć maski!
Ręce na podłogę!
Dobrze.
Ręce na podłogę.
Założyć maski!
Ręce na podłogę!
Idziemy, Cycatka.
O, kurwa. Siadaj!
Stała przede mnąw kolejce.
On obsługiwał moją kolejkę.
Ten facet stał po mojej prawej, a jego dzieciak obok...
grał w grę wideo.
Pamiętam ją.
- Dlaczego? - Miała wielkie cycki.
- Widziałeś kogoś z nich potem? - Widziałem ją.
- Na pewno? - Widziałem przez ubranie.
Takie cyce widać przez ubranie.
Przez niego omal nas nie zabili.
Co zrobił?
Zamknęli nas w pokoju.
A on zdjął swoją maskę i zaczął grać odważnego.
"Nie muszę nosić tej cholernej maski".
Więc go wyciągnęli z pokoju i pobili.
- Widziałaś go później? - Nie.
- Nic mu się nie stało? - Wyglądał dobrze.
- Rozpoznajesz jeszcze kogoś? - Nie jestem pewna.
Nikogo?
- Przyjrzyj się. - Byłam przerażona.
A przed napadem?
W kolejce?
Rozmawiałam przez telefon.
Chcesz mi zrobić kolejne zdjęcie?
Mogę się schylić po ołówek.
Zresztą nieważne.
Ten koleś...
to dupek.
Co jest? To nie rosyjski.
Nie? A co?
Polski też nie. Ani węgierski.
Może bułgarski.
Europa Środkowa.
Tylko tyle? Co z ciebie za ekspert?
Co? Nie.
- Co teraz? - Cóż.
W końcu to Nowy Jork.
Ktoś z ulicy na pewno wie, co to za język.
Może sprzedawca hot dogów.
Berk, puść to przez głośniki. Przepraszam.
Przepraszam!
Czy ktoś wie, wjakim języku oni mówią?
Ja wiem.
Phil, przepuść tego gościa!
- Wiesz, jaki to język? - Albański.
- Albański? - Tak, z Albanii.
Co ja tu robię?
Aresztujecie mnie?
Nie. Wchodź.
Ja cię kręcę.
- Co oni mówią? - Nie mam pojęcia.
Mówiłeś, że znasz albański.
Tego nie powiedziałem.
Mówiłeś.
Wcale nie.
To skąd wiesz, że to albański?
Moja była jest Albanką.
Jej rodzice nie znali słowa po angielsku.
Nie wiem, co mówią,
ale to albański na 100%.
- Na 100%? - Tak.
Zadzwoń do konsulatu Albanii. Niech przyśIą tu tłumacza.
Pospiesz się.
Zaczekaj tam, dobrze?
Zaczyna się.
Furgonetkę skradziono 2 dni temu. Nie ma na niej żadnych odcisków.
- Nic? - Nic.
Albański?
Już mówiłem, na sto procent.
Nie mam wątpliwości.
- Hej. - Dzięki.
Tamjest ten skurwiel.
Myślałem, że z tego wywiniesz?
O co chodzi w tej grze?
Dostajesz punkty za przestępstwa: kradzież wozu lub sprzedaż dragów.
Tracisz punkty, gdy zwiną ci brykę albo postrzelą.
No chodź, kotku.
Spróbuj tego! I tego! No co?
Co tam mówisz? Nie słyszę!
ZABIĆ CZARNUCHA!
A masz! A masz!
Nie żyjesz! Bywaj!
Jezu!
Czemu to ma służyć?
Jak mawia mój ziomal 50 Cent: "Wzbogać się albo zgiń próbując".
Za obrobienie banku jest sporo punktów.
- I to jest fajne? - Jasne. Ty też próbujesz zarobić.
Jak zjesz, zabiorę cię do ojca.
Muszę z nim pogadać o tej grze.
- Smakuje? - Jasne.
Wszystko będzie dobrze.
Super.
Niedługo wrócisz do domu.
Zajebiście.
- Proszę pana? - Tak.
- Albański konsulat odpada. - Dlaczego?
Nie mogłam gościa zrozumieć, ale chyba chciał forsę.
A przez Ministerstwo zajmie to miesiąc.
Dobrze.
- Dzwoń do żony. - Oszalał pan?
- Nienawidzę suki. - Mówi po albańsku?
- Urodziła się w Albanii. - Dzwoń.
Pożałuję tego.
- Detektyw Frazier? - Tutaj.
- Przyszła Ilina Maria. - Miritia.
- Dzień dobry. - Cześć.
Witam.
- Co to jest? - Mandaty za parkowanie. Zajmiesz się nimi?
Zobaczę, co da się zrobić.
Posłuchaj tego i powiedz nam, co mówią.
Tu nie wolno palić.
A zresztą pal.
Co cię tak śmieszy? Wiesz, co mówią?
Tak. Wiem nawet, kto to mówi.
Wiesz? Znasz ich nazwiska?
- Kto to jest? - A mandaty?
- Już załatwione. - To Enver Hodża.
- Kto? - Były prezydent Albanii.
Chwileczkę.
Były prezydent Albanii rabuje bank?
On nie żyje.
To taśma z jego przemówieniem o wielkości i nieśmiertelności...
narodu albańskiego. Nie martwiłabym się tym.
To nagranie. Jesteś pewna?
Musiałam słuchać tych bzdur w szkole.
"Komunizm jest dobry. Kapitalizm zły. Lenin, Marks, ble, ble, ble".
To Enver Hodża. Na taśmie.
Proszę ją zabrać do domu.
Następnym razem uważaj, gdzie parkujesz.
Puszczają nam taśmy.
Wiedzieli, że założymy podsłuch.
Tak, wiedzieli nawet, jak to zrobimy.
Co gorsza, pozwolili nam to zrobić,
by wywieść nas w pole.
Ostatni raz, gdy ktoś mnie tak wydymał, kosztowało mnie to 5 $.
5 $?
Tak, w Meksyku. Nawet nie pytaj.
Popatrz. Pieprzyć to.
- Detektyw Frazier. Miło mi pana poznać. - Mnie również.
To jest Madeleine White.
- Witam. - To dla mnie zaszczyt.
Panna White będzie panu pomagać.
Świetnie. Co pan ma na myśli?
Jest dosyć wpływowa z powodów,
których nie mogę ujawnić.
Co to oznacza?
To znaczy, że chodzi tu o sprawy,
których nie obejmuje pańskie honorarium. Bez obrazy.
Burmistrz oferuje pomoc.
Niech mi podwyższy honorarium do odpowiedniego poziomu...
i będzie po problemie.
Stałoby się to już dawno,
gdyby był pan lepszym dyplomatą. Ale możemy omówić tę kwestię.
Żartowałem. Dostanę awans, gdy na niego zasłużę.
Chcecie go przyspieszyć, nie mam nic przeciwko.
Jest jeszcze kwestia tych 140000 $, które gdzieś wyparowały...
po zatrzymaniu Madrugady.
Rozumiem.
Nie miałem z tym nic wspólnego.
Mamy snajperów w oknach,
w budynku obok, na dachu.
Czekamy na plany budynku,
żeby zaatakować przez szyby wentylacyjne.
- Słucham? - Czy to pan prezydent Albanii?
- Przy telefonie. - Zabawne.
- Nie wolno podsłuchiwać. - Przyzwyczaj się.
Tam, dokąd zmierzasz, nie ma prywatności.
Masz rację.
Za tydzień będę sączył pinakoladę...
wjacuzzi z 6 laskami o imionach Amber i Tiffany.
Raczej pod prysznicem z dwoma typami o imieniu Jamal i Jesus.
A to co będziesz sączył,
to nie będzie pinakolada.
- Może ci się spodobać. - Naprawdę chcesz mnie wkurzyć.
Oto na czym stoimy.
Zbędny jest twój raport, Serpico.
Ja ci powiem, na czym stoimy.
- Chciałem tylko... - Wygląda to tak:
załatwisz mi to, o co prosiłem...
w wyznaczonym czasie...
albo zobaczysz to, co obiecałem. Jasne?
Jak słońce. Próbuję to załatwić,
ale postaraj się zrozumieć,
miasto nie ma Boeingów czekających na dzień taki, jak ten.
Jeśli nie dasz mi samolotu,
- przyślij karawan. - Proszę.
Skupmy się na tym, co możemy dla siebie zrobić.
Ty chyba mnie nie słuchasz.
Jak mi to wszystko załatwisz, to nikogo nie zabiję.
Dobra. Pracuję nad tym.
Zachowajmy tylko spokój, dobra?
- Nie słyszysz, że jestem spokojny? - Jesteś, rzeczywiście.
Jesteś, jesteś.
- Panie Damerjian... - Damerjian.
- To albańskie nazwisko? - Mów mi Kenneth.
- Kenneth? - To albańskie nazwisko?
Ormiańskie.
Co za różnica?
Urodziłem się w Nowym Jorku.
Nigdy nie byłem ani w Armenii, ani Albanii. Byłem za to w Australii.
Mogę dostać szklankę wody?
- Chce ci się pić. - Zaschło mi w gardle.
- To nie stres. - Zaschło ci w gardle?
- Zaschło mi w gardle. - Niezłe.
- Chcę tylko trochę wody. - Ja piórkuję!
Jak nam powiesz, co się stało...
- Chciałem tylko trochę wody. - Zaschło mu.
- A może kawy? - Nie, dzięki.
- Nie piję kawy. - Śmiało.
Wiedziałeś, że to napad?
Zorientowałem się, gdy przystawili mi spluwę do głowy.
To dlatego otworzyłeś im drzwi?
Skąd wiesz, że go obrabowali?
Przystawili mi spluwę do głowy.
To jeszcze nic nie znaczy.
Widziałeś, jak wynoszą forsę?
Byłem w banku, zamknięty Bóg wie jak długo.
- Dobrze. - Związany. Widziałem, że mnie widzisz.
Widziałeś, że cię widzę?
- Dobrze usłyszałem? - Tak.
Siedziałem zakneblowany, gdy wszedłeś.
Nie jestem cudotwórcą. Daj mi więcej czasu.
Trzeba było efektywniej wykorzystać czas,
który ci dałem.
- Co mam ci powiedzieć? - Że samolot już czeka.
Dobra, posłuchaj.
Bóg mi świadkiem, że robię co w mojej mocy.
Daj mi jeszcze kilka godzin.
Dlaczego miałbym to zrobić?
Jeśli dasz mi więcej czasu, dostaniesz, co chcesz.
Jeśli nie, nic nie dostaniesz.
Nie masz nic do stracenia.
JEDZENIE
Tymczasem podeślemy więcej jedzenia.
Jedno pytanie. Dobra odpowiedź oznacza więcej czasu.
- Słucham. - Wiesz, co się stanie, gdy się pomylisz.
Co waży więcej:
wszystkie pociągi przejeżdżające przez Stację Grand Central w ciągu roku,
czy drzewa ścięte do wydrukowania wszystkich dolarów w obiegu?
Podpowiedź: pytanie jest podchwytliwe.
Co jest, do cholery? Zachciewa mu się gierek?
Pociągi.
Dolary są drukowane na bawełnie, nie na papierze.
- Tak. - On ma rację.
- Dobrze. - Nie ścięto żadnych drzew.
- Na pewno? - Na 100%.
Dobrze.
Mam odpowiedź.
- Zaczekaj. - Oddzwonię zaraz.
To pułapka. Jedno i drugie waży tyle samo.
Jedno i drugie waży tyle samo. Czyli nic.
Nic nie ważą, czy ważą tyle samo?
Powiedz, że ważą tyle samo.
Ważą tyle samo.
- No i? - Ważą tyle samo.
Tym razem przyślij kanapki.
Nieźle. Ten typ to jakiś świr.
Powiedział "Stacja Grand Central".
Grand Central Terminal to stacja kolejowa.
- Stacja Grand Central... - To poczta.
- Myli się. - Kto?
Zbir nr 1. Pociągi nie przejeżdżają przez Grand Central.
To ostatni przystanek każdego pociągu.
- A metro? - Linia Północna wiedzie tamtędy.
- Skąd to niby wiesz? - Linia Północna tam prowadzi!
Tam bierze swój początek.
O czym wy gadacie?
- Linia Północna! - Załatwcie te kanapki.
- Linia Północna. - Ale on powiedział "przejeżdżają".
Ale Linia Północna tam jeździ.
Zamknij się. To nie ma znaczenia.
Co powiedział, tojedno, a co chciałpowiedzieć, to drugie.
- Tak. To zawszejest problem. - Kanapki.
Już się robi.
Mam ochotę na koszernego hot doga i piwo.
Mam bilety na Metsów. Pedro dziś rzuca!
I tak przegrają.
- Myślisz, że nie wiem. - Dobrze, że nas nie rozdzielili.
- Myślisz, że to terroryści? - Zwykli rabusie.
Skąd wiesz? Może są z AI-Kaidy.
Zajmowałem się tym.
- Jesteś agentem Mossadu? - Byłem prawnikiem.
Teraz wykładam o ludobójstwie, pracy niewolniczej...
- i reparacjach wojennych. - Super.
- Mogę pozwać bank o odszkodowanie? - Jasne.
Nie żałuj sobie.
Niezła dziura.
- Halo? - Cześć, skarbie.
Martwię się. Wracaszjuż do domu?
Niedługo.
To będzie długa noc, więc nie czekaj na mnie.
Może ja przyjadę do ciebie?
Tylko byś mnie rozpraszała.
Jak tam będziesz, gdy będę na służbie, na pewno mnie zobaczysz.
- Nie mogę się doczekać. - Jak ci leci?
Dobrze. Wypuścili dwójkę zakładników.
- Pytam, jak ty sobie radzisz? - Całkiem dobrze.
Burmistrz w TV mówił, że idzie ci świetnie. Ciebie też widziałam.
- Widziałaś mnie? - Tak.
- Jak wyglądałem? - Bardzo dobrze, kochanie.
- Muszę kończyć. - Dobrze.
- Uważaj na siebie. - Obiecuję. Kocham cię.
Idziemy.
Zna pani zasady?
- Niech się pan o mnie nie martwi. - Płacą mi za to.
Niech mi pani spojrzy w oczy...
i przekona, że zrozumiała wszystko, o czym mówiliśmy.
- Zrozumiałam. - Dobrze.
NIGDY NIE ZAPOMNIMY
Ktoś chce z tobą rozmawiać.
- Halo? - Kto mówi?
Mniejsza o nazwiska.
- Ważniejsza jest moja oferta. - Czyli?
Jeśli pewne dobra będą zabezpieczone,
pomogę ci zdobyć to, po co przyszedłeś.
Wątpię.
Opowiedz mi o tych "dobrach", które chcesz chronić.
Już ja się o nie będę martwić.
Na co liczyłeś, napadając na bank?
- Bogactwo. - Oczywiście.
Być może ten kąsek jest za duży jak na ciebie?
- To znaczy? - Nie przez telefon.
- Pracujesz dla banku? - Nie.
Gliną też niejesteś.
Nie.
Dobrze, możesz wejść.
Ma pani 10 minut.
Po tym czasie...
może pani zostać tam do końca.
- Proszę mi nie grozić. - To nie była groźba.
Ale to jest: jeśli mnie pani wydyma...
Zaszłam tak daleko, zjednując przyjaciół, nie wrogów.
Proszę mi zaufać.
Teraz radzi sobie pani sama.
Czemu sądzisz, że potrzebuję pomocy?
Choćby z powodu tej setki osób na zewnątrz.
To żaden problem.
Właśnie tankują twój samolot.
Daj spokój. Aż taki głupi nie jesteś.
Oto moja oferta.
Poddaj się teraz, a zapewniam cię,
że odsiedzisz nie więcej niż cztery lata.
Możesz to załatwić?
Nikogo nie zabiłeś, niczego nie ukradłeś,
więc tak, mogłabym.
- To mnie nie zadowala. - Nie skończyłam.
Gdy wyjdziesz, dostaniesz 2 miliony $.
Naprawdę? Jak?
Będą czekały na ciebie, gdy wyjdziesz.
Dzięki.
Ale nie skorzystam.
Daj spokój. To świetna oferta.
Nie masz zbyt wielkiego wyboru.
Opowiedz mi o tych dobrach, które chcesz zabezpieczyć.
- Nie mogę. - Ale ja mogę.
Opowiem ci coś.
W czasie II wojny światowej Amerykanin pracował w banku w Szwajcarii.
Nie muszę ci mówić, że wtedy...
było mnóstwo możliwości dla ludzi pozbawionych skrupułów,
jak ten człowiek.
NAGRODA ZA CAŁOKSZTAŁT DLA ARTHURA CASE'A
Wykorzystał swoje układy z nazistami, aby się wzbogacić.
Wtym czasie w całej Europie ludzi pozbawiano dobytku.
Po wojnie za te splamione krwią pieniądze założył bank.
Powiedz,
czy to ten sam człowiek, dla którego pracujesz?
Czy może za bardzo poniosła mnie fantazja?
- Rozumiemy się nawzajem. - To dobrze.
Co więc możesz dla mnie zrobić,
skoro wiem więcej od ciebie i mam doskonały plan?
Gdybym zechciała, zmieniłabym tę całą sytuację.
Im szybciej przestaniesz być moim problemem...
i staniesz się moim rozwiązaniem, tym lepiej dla ciebie.
- Czego potrzebujesz? - Dwóch minut.
Muszę dostać się do jednej ze skrytek.
Tego szukasz?
To mogłoby wpędzić twego pracodawcę w nie lada kłopoty.
Powinien był to zniszczyć dawno temu.
Teraz należy to do mnie.
Jeśli nadejdzie dzień, gdy stanę przed sądem...
za to, co tu zrobiłem,
ty i twój szef zrobicie wszystko, aby mi pomóc.
Jeśli wyjdziesz stąd z tą kopertą,
to zapłacimy ci kupę szmalu.
Będę miał to na uwadze.
Jak chcesz stąd wyjść?
Głównym wyjściem. Coś jeszcze?
- Skąd się o tym dowiedziałeś? - Nieważne.
Wszystkie kłamstwa, złe uczynki, paskudnie cuchną.
Można je ukryć, ale nigdy nie znikną.
- Morderstwo zawsze wypłynie? - Dokładnie.
Nadal nie rozumiem, co tutaj robisz.
Naprawdę?
I dobrze.
Porozmawialiśmy.
Nie dam się tak łatwo spławić.
- Zostawcie nas samych. - Tak jest.
Powiedziałam mu, że skoro nikogo nie zabił,
mógłby się poddać i dostać Iżejszy wyrok.
I co?
I tyle.
Zwykle nie obrażam się,
gdy traktują mnie jak idiotę, ale pani przegina.
Nie poszła pani tam, by powiedzieć mu to, co już wie.
Proszę mówić.
Niech pan posłucha.
Tego nasza umowa nie obejmowała.
A według mnie obejmowała.
Nie jestem od pani zależny.
A jeśli chodzi o tę sprawę z czekiem, sam sobie poradzę.
Wiem, co zrobiłem, a czego nie.
- Proszę mówić. - Nieoficjalnie?
Pani obecność tutaj jest nieoficjalna. Słucham.
- Zaoferowałam mu mały bonus. - Tak.
- Poszedł na to? - Nie. Ale chyba się zastanawia.
Bystry jest?
- Za takiego się uważa. - Tak.
Podobny do pani, po prestiżowej uczelni.
- Jest wykształcony. - To miałem na myśli.
Dokładnie to.
Mówi pani jak on, proszę pomyśleć jak on i powiedzieć, co zrobi.
- Nikogo nie zabije. - Skąd ta pewność?
- Nie jest typem mordercy. - Skąd pani wie?
Większość z tych, co siedząw pierdlu...
nie była mordercami, zanim kogoś nie zabili.
Nigdy nie wiadomo, do czego jest zdolny człowiek zapędzony do narożnika.
Ale chyba pan go jeszcze tam nie zapędził.
Chyba nie. Sam wybrał narożnik.
Ma pani rację.
To wszystko?
- Tak. Mogę już odejść? - Tak.
Ma pani wizytówkę? W razie czego.
Proszę nie brać tego do siebie,
ale wątpię, by było pana na mnie stać.
Tego też proszę nie brać do siebie. Może mnie pani pocałować w dupę.
Niech pan uważa, detektywie Frazier. Gryzę mocniej niż szczekam.
- Ile masz lat, Brian? - 8 i trzy czwarte.
8 i trzy czwarte. Duży chłopak.
- Bałeś się? - Nie.
- Ani trochę? - Nie. Jestem z Brooklynu.
Z Brooklynu? Rozumiem.
- Nie boję się spluw. - Nie?
- Takiś odważny? - Tak.
Wróćmy do tych ze spluwami. Słyszałeś o czym rozmawiają?
- Tak. - O czym?
Pytali mnie, jak się gra w moją grę.
- Kto? - Ten, co napadł na bank. A niby kto?
Więcej szacunku, synu.
Dobra, Brooklyn. To był ich dowódca?
Dobrze.
Nic więcej nie pamiętasz?
Był wysoki.
Miał na sobie maskę.
Brian. Poznajesz go na tych zdjęciach?
Nie spiesz się. Dobrze im się przyjrzyj.
Odłóż to. Zobacz.
- W maskach wyglądają tak samo. - Prawda.
W maskach wyglądają tak samo. Masz rację, Brian.
Próba napadu na sklep z alkoholem.
Dla takiego drobnego cwaniaczka to pewnie awans, co?
Brawo, Pablo.
Po pierwsze - Paul, nie Pablo.
Wybacz.
- Chcesz gumę? - Nie.
Po drugie, to nie ja.
Popełniłem kilka błędów w młodości.
Byłem z kumplami, a oni napadli na sklep z alkoholem.
Co miałem robić?
A ty gdzie wyrosłeś, Wassa Wassa? W luksusach?
- "Wassa"? Co to znaczy? - Wassa Wassa,
czyli ktoś nie z twojej dzielnicy.
Jak jest po hiszpańsku "pudło"?
A ci dwaj?
Poznaje ich pan?
Tych dwóch? Nie.
- Nic? - Nic.
Wydają się panu podejrzani?
Nie chciałby pan wiedzieć, kim są?
Nie.
- To wszystko, dziękuję. - Dziękuję.
A tak z ciekawości, zna się pan na brylantach?
Trochę. Co chce pan wiedzieć?
Ile kosztuje pierścionek z brylantem?
To zależy.
Dam panu numer do mojego bratanka.
- Dzięki. - Da panu zniżkę.
Co ma pani pod spodem?
- Słucham? - Co ma pani pod kombinezonem?
- Co ma pani na sobie? - Bieliznę.
Proszę pokazać.
Tylko pani i jeszcze jedna kobieta...
pasujecie do rysopisu podejrzanej.
Czyli?
Ten sam wzrost, wiek i...
Rozmiar miseczki.
Czyli naruszyłam paragraf 75 DD?
O to chodzi?
Czy ci debile naprawdę sądzą, że dostaną samolot?
To nie debil.
Nie tylko on. Każdy, kto bierze zakładników.
Jak te brudasy w Monachium.
Dostał który kiedy samolot?
Zwłaszcza ostatnio? Nie wie tego?
Wszędzie roi się od policji. Snajperzy są na dachach...
Co robisz, Keith?
Chce samolot, to go dostanie.
- A przepisy? - To mi nie daje spokoju.
Oni też znają przepisy. Wiedzą dokładnie, co zrobimy.
Gramy na zwłokę.
To błąd. To oni grają na zwłokę.
Pomyślcie. Durne zagadki, albański.
O co mu chodzi?
Chce nam dać więcej czasu. Stawia żądania,
podaje terminy. My gramy na zwłokę, a on nam daje więcej czasu.
Nie spieszy mu się.
- Dlaczego? - Zaraz się tego dowiem.
- Słucham. - Twój samolot czeka.
Naprawdę?
Tak, ale najpierw musisz coś zrobić.
Musisz mnie wpuścić, chcę zobaczyć, że zakładnicy żyją.
Zobaczysz ich w autobusie.
Muszę się upewnić, że nie zostawisz trupów.
Podejdź do głównego wejścia.
- Właśnie tak? - Oszalałeś?
Na dół po schodach.
- Gumę? - Słucham?
- Chcesz gumę? - Nie, dziękuję.
Pozwól mi zabrać chłopaka.
Nie.
To wszyscy?
Jest paru niezdyscyplinowanych.
Proszę nam pomóc!
Zabierzemy was stąd.
Obiecuję.
Wycieczka skończona.
- Mogę o coś spytać? - Nie mamy o czym mówić.
Co byś zrobił,
gdybyś naprawdę dostał samolot?
- Słucham? - Nie zależy ci na samolocie.
Napad na bank i ucieczka samolotem z 50 zakładnikami?
Grasz na zwłokę. Tylko nie wiem, dlaczego.
Coś nie tak? Nie możesz dostać się do sejfu?
Może.
Masz dwa wyjścia:
wychodzimy stąd razem albo twardziele odcinająwam prąd,
częstują gazem łzawiącym i wchodzą na ostro.
Wybór należy do ciebie. Nie chcesz tego. Ja też nie.
Chcą to zrobić dziś w nocy.
Macie noktowizory?
- Macie maski przeciwgazowe? - Może.
- Zaraz wydam rozkaz. - Nie pieprz.
Nie wydasz rozkazu do ataku, jeśli nikt nie zginął...
i nie ma takiego zagrożenia.
A jeśli do tego dojdzie...
i tak nie zostaniesz bohaterem.
Chcesz mi wcisnąć kit, bardziej się postaraj.
Idziemy.
Dobra.
Wiesz co? Mój tyłek jest kryty, stary.
Ale na twoim miejscu nie czułbym się zbyt bezpiecznie.
Dlaczego? W środę przychodzą podłączyć mi kablówkę.
- Lepiej stąd wyjdź? - Wyjdę.
Wyjdę tędy, jak będę gotowy.
Możesz to zrobić dzisiaj?
Tak myślałem.
Jakieś inne propozycje?
Tylko nie "propozycje".
Dziewczyna oczekuje ode mnie propozycji matrymonialnej.
- Myślisz, że jesteś za młody? - Za młody, nie. Za biedny.
Może powinienem obrobić bank.
Kochacie się?
Tak.
To forsa nie powinna grać roli.
Dziękuję, rabusiu.
Mówię tylko, że za szmal nie kupisz miłości.
Dziękuję bardzo. Naprawdę.
Tyle się dzisiaj nauczyłem.
Chodźmy do pubu naprzeciwko.
Zapomnijmy o zakładnikach.
- Postawię ci piwo. - Dzięki,
ale staram się unikać miejsc, gdzie jest dużo facetów.
Gdybyś zmienił zdanie, moja oferta jest aktualna.
Cela czy trumna?
Drelichy czy metka na paluchu?
- Wybieraj. Czas leci. - Hej!
Skończyliście?
Właśnie przekroczyłeś granicę!
Autobusy, Kojak, przed bankiem.
Myślisz, że blefuję?
Rzuć kości a zobaczysz, co wypadnie.
Przygotować tarcze.
- I jak? - O to mi chodziło.
Czyli?
Stoi za mną, ja w spuszczonych gaciach, ale to dopiero początek.
Jezus Maria.
- Co to było? - Ile jeszcze?
- Zaatakował cię! - Dwie.
- Ile jeszcze? - A jeśli widział twoją twarz?
- Dwie. - A gdybym nie miał broni?
Dwie, trzy godziny.
Pozwalasz temu glinie na zbyt wiele!
Co się stało?
Dałem mu powód, żeby mnie rozwalił.
Tak.
On nie gryzie. Dlaczego? Bo to nie ten typ.
Zastanówmy się nad tym przez chwilę.
Wiemy, że to wszystko zaplanowali: kamery, przebrania.
Ich plan nie uwzględniał samolotu.
Coś kombinuje, ale bez przemocy.
- Słucham. - Jak odbiór?
- Słucham? - Z kamery na furgonetce.
Daj mi powiększenie okna na drugim piętrze.
- Rourke? - Robi się.
Nie! Kurwa mać!
O cholera!
Keith! Keith!
Co ty robisz?
Oprócz tego, co oczywiste?
Daj spokój, to nie jest napad na bank!
To twoja wina. Miałeś załatwić autobusy.
Pierdol się! Ja nikogo nie zabiłem!
Mam jeszcze 50 ludzi. Zadrzyj ze mną znowu,
a będą to najdłuższe 2 dni w twoim życiu.
Powiedz mi, czego naprawdę chcesz, a ja ci to załatwię.
- Obiecuję. - Mówiłem już: 2 autobusy, samolot.
I miejsca w loży honorowej na stadionie Jankesów.
Nie zalewaj.
Zaplanowałeś każdy szczegół.
Tańczymy, jak nam zagrasz, ale ja już tego nie kupuję.
Jesteś za sprytny jak na glinę.
A teraz spadaj stąd.
Bo co? Zastrzelisz mnie?
Śmiało. Nie masz nic do stracenia.
Ja też nie, więc mnie zastrzel.
Dalej.
- Strzelaj. - Pierdol się.
Niech przyśIą tu kogoś o zdrowych zmysłach.
Mamy duży problem.
To nie jest pana dzień.
Jak leci, kapitanie?
Wiem, że mi pan zaufał...
Jesteś dobrym gliną, Frazier.
Ale jeśli tu umoczysz, nie poprę cię.
Musi pan zrozumieć...
Oto mój problem.
Kładę się spać, wszystko jest cacy.
A o 3:15 mamy martwego zakładnika.
- Mogę to zakończyć... - To już jest koniec.
Myślisz, że miałem wybór?
Też mam przełożonych.
Teraz rządzi Darius. To tyle.
Hej, sierżancie.
- Co powiedział? - To koniec.
Kurwa.
- To taktyczny koszmar. - Wiem.
Po pierwsze, możemy wejść tylko tędy.
Potem po omacku po schodach.
Tam będziemy zupełnie odkryci.
Oni się pochowają. Wystrzelają nasjak kaczki.
Jeśli zejdziemy na dół,
nie rozróżnimy ich od siebie, dopóki nie zaczną do nas strzelać.
Nawet jeśli nie ma tam ładunków, to i tak koszmar.
Ruchy, jazda!
Otwórz drzwi!
- Ruszaj się. - Na prawo.
Uwaga na ręce.
Mogą też zabić zakładników.
Rzuć broń!
Odsuń się, bo strzelam!
Najlepiej byłoby oddzielić ich od zakładników.
Zwabić ich na górę i powystrzelać.
Zabić ich!
Ma karabin!
A jeśli jest ich więcej niż czterech?
W tym właśnie problem. Każdy w drelichu może być zbirem.
To może przebierzmy naszych ludzi za malarzy.
Użyjemy gumowych kul, celując w głowy. Wyłączymy światło.
- Niezły pomysł. - Dobrze.
A więc gumowe kule.
Jeśli to się nie powiedzie,
zrzucą cały ten syf na ciebie.
- Dostanę awans. - Co?
Dostanę awans. Nic nie jest tym, czym się wydaje.
- Co to ma znaczyć? - Detektyw pierwszego stopnia, Keith Frazier.
- Jaja sobie robisz? - Tak.
Dzięki burmistrzowi i tajemniczej pani White.
Poszedłeś z nimi na układ?
Nigdy nie dostać awansu? Cholerka.
Pracowałem zbyt ciężko.
Każdy już dostał. Ja też dostanę.
Będę na zewnątrz.
Co za dzień.
Sztormują bank bez pana? To nie w porządku.
Opowiedz mi o tym 12-latku, który mierzył do ciebie.
- Teraz? - Tak.
W zeszłym roku...
rozpędziłem bójkę przed szkołą.
Mały Latynos dostawał niezły wycisk.
Mam prośbę: oszczędź sobie komentarzy o kolorach.
Więc im przerwałem,
odwracam się, a ten dzieciak mierzy do mnie z 22-ki.
- Tak? Który? - Inny, czar... Afroamerykanin.
- Afroamerykanin. - Tak.
Wyrósł jak spod ziemi.
Co zrobiłeś?
Co zrobiłem?
Dostałem kulkę w klatkę piersiową.
Więc przepraszam za eufemizmy,
ale wolę skończyć jako stary rasista niż jako młody nieboszczyk.
Bez urazy.
Po prostu staram się trzymać ich z daleka od nas.
A teraz wyprowadźmy tych ludzi bezpiecznie z banku.
Zgoda.
Od teraz będę bardziej uważał na słowa.
Nigdy nie wiadomo, kto słucha.
Co robisz?
Kurwa.
Podłożyli pluskwę.
Podsłuchiwali nas.
Darius!
Odwołaj akcję!
- Co? - Wszystko spieprzone!
Nie wchodźcie! Odwołaj ludzi!
Co ty gadasz?
Słyszeli wszystko, co mówiliśmy.
- Co? - Odwołaj akcję!
Kasetka z żądaniami miała nadajnik. Podsłuchiwali nas.
Podłożyli pluskwę!
Nic z tego. Wchodzę.
Cholera.
Zbierz wszystkich.
Steve! Steve-O!
Wchodzą.
- Wszyscy gotowi? - Tak.
Wszyscy wychodzić!
- Włóżcie maski! - Wychodzić!
- Dalej! - Szybciej!
Jazda! Prędzej!
- No już! - Wynocha!
Szybciej!
Wszyscy na górę! Ruchy!
Szybciej!
- Nie strzelać! - Nie strzelać!
- Na ziemię! - Nie strzelać!
Przerwać ogień!
Na ziemię!
Ręce za głowę! Na ziemię.
Ręce na głowę.
- Powstrzymajcie go! - Na ziemię!
Ręce za głowę!
- Ręce na głowę. - Na ziemię!
- Wszyscy ręce za głowę!
Nie ruszać się!
- Na ziemię! Ręce na głowę! - Skuć ich!
Co to ma znaczyć?
Bez ryzyka!
To nie ja! Nie jestem przestępcą!
Kajdanki!
Nie strzelać!
- Nie ruszaj się! - Nie ruszam się!
- Nie ruszać się! - Nie ruszać się!
Sprawdź, czy nie mają broni.
- Hernandez! - Tutaj!
Komandosi! Ustawić szyk!
Drzwi po lewej.
- Czysto po prawej. - Czysto!
- Lewa strona czysta. - Czysto!
- Czysto. - Czysto.
- Wszędzie czysto! - Sprawdzić pod biurkiem.
- Czysto. - Gabinet. Czysto, sierżancie.
- Czysto. - Czysto.
Czysto.
Wszędzie czysto.
Na schody. Ustawić szyk.
Idziemy. Cały oddział.
Czysto!
- Czysto. - Czysto.
Czysto.
- Czysto, sierżancie. - Czysto.
Dajcie mi tu tarczę.
Rozkaz.
Czysto, sierżancie.
Czysto.
- Prawie wszystko sprawdzone. - Sprawdź dobrze.
- Szukamy dalej. - Nie przestawaj.
Przyjąłem.
Gotowi? Osłaniać mnie.
To ostatnie drzwi.
- Czysto! - Zejdźcie tu.
- Znaleźliście ciało zakładnika? - Nie.
Coś przegapiliście.
Jestem pewien, że nikogo tu nie ma.
Zobaczcie, zapomnieli obrobić sejf.
- Jasna cholera! - Nikogo nie znaleźliście?
Wciąż szukamy, ale nie ma śladu złodziei,
zasadzek, tuneli, zniszczeń.
- Niczego nie brakuje. - Super.
Roześlemy list gończy za Davidem Copperfieldem.
Nie chcę wam mówić, co macie robić,
ale jeśli nie spłynęli z wodąw sraczu,
to pewnie liżą teraz chodnik przed bankiem.
Dobra robota.
A to co?
Telefony komórkowe.
- Panowie! Coś wam pokażę! - Dobrze.
Collins! Znajdź kogoś w mundurze i przeliczcie pieniądze.
- Tak jest! - Zostań tam i pilnuj forsy.
Niech nikogo nie kusi, ciebie też!
Tak jest!
Tutaj.
- Co tam masz? - Spodoba ci się. To zabawki.
Jaja sobie robisz.
- Zabawki. - Jakby jeszcze było mało.
Kapitanie, proszę do damskiej toalety.
Idę.
Proszę zobaczyć.
Możecie przestać szukać ciała.
Lipne spluwy.
Lipna egzekucja.
Trzeba ich wszystkich przesłuchać.
Mamy coś w magazynie.
- Porcario? - Co tam?
- Gdzie jest męski? - Na końcu korytarza po lewej.
Wsadźcie ich do autobusu.
Jestem zakładnikiem. Nie popychaj mnie.
Kobiety będą przeszukiwane przez policjantki!
Pomóżcie im wstać.
- Jak? - Valerie Keepsake.
Proszę wsiadać.
- Kenneth Damerjian. - Tak.
Osoba nr 1.
- Peter Hammond. - Eric Dodge.
- Chwileczkę! - Chaim. Mam na imię Chaim.
Cholerny fiut.
Hola, hola.
Podaj mi swoje nazwisko.
Podaj nazwisko.
Pracuję w banku!
Jestem ochroniarzem! Nikt mnie nie słucha!
Zaraz to wyjaśnimy.
Nikt mnie nie słucha!
Wyjaśnimy to.
- Nie wsiądę do tego autobusu! - Wsiądziesz.
- Dalej! - Nie ma mowy! Pracuję w banku!
Collins, możesz się tym zająć?
Pracuję w banku!
Wsadź go do autobusu.
- Nikt mnie słucha! - Już dobrze. Wejdź do autobusu.
- Dalej, chłopaki! - Tutaj.
Zaprowadź ją do sierżanta.
Teraz zajmijmy się tamtymi.
Dalej.
To beznadziejna sprawa, kapitanie.
Wszystko zaplanowali, od A do Z.
Opowiadaj.
Zrobiliśmy zdjęcia wszystkim, którzy wyszli z banku.
Przesłuchaliśmy ich, pokazaliśmy im zdjęcia innych.
Większość nie potrafiła wskazać porywaczy.
Nie potrafili również wskazać zakładników.
Nawet jeśli ktoś wydawał się nam podejrzany,
dwóch lub trzech innych go wyklucza.
Jakby nic się nie zdarzyło.
- Odciski palców? - Sąwszędzie. I co z tego?
- Dowodzą tylko, że ktoś tam był. - Mają alibi?
Prawie wszyscy.
Jak ktoś miał słabe alibi,
inni rozpoznali w nim zakładnika.
I wracamy do punktu wyjścia.
Ktoś z wyrokiem?
Pracownik banku miał coś jako nieletni. Jeden klient...
Przepraszam.
Klient miał areszt za zaległe alimenty.
Inny miał na koncie dwie kradzieże samochodowe.
Inny, to samo. A na dodatek to kretyn.
- Zapis z kamer w banku? - Do niczego.
Pomyśleli o wszystkim. No prawie.
- Odniosłem wrażenie, że o wszystkim. - Oprócz tego.
Nie znaleźliśmy karabinu 357 ani jego posiadacza.
Gdybyście znaleźli, nie miałby odcisków.
- Trzeba zamknąć sprawę. - Zamknąć?
A czego się spodziewasz?
Ta sprawa śmierdzi na kilometr.
Sam powiedziałeś.
Nic nie zginęło. Nie ma podejrzanych.
Nikt na mnie nie naciska.
Ja na ciebie też nie będę. Zamknij to.
Tego się nie spodziewałem.
Znajdę wam więcej spraw.
Dobrze.
Mam coś, czego się pewnie spodziewałeś.
- Znaleźli kasę Madrugady. - Pieprzysz.
Chcesz wiedzieć, gdzie była?
- Na moim koncie? - Nie.
- W moim domku nad morzem? - Nie.
- U mnie w portfelu? - Nie.
W takim razie nie chcę wiedzieć.
To pierdolenie.
Tylko my próbowaliśmy ich złapać,
a oni tak się odwdzięczają?
Wiesz co? Powinniśmy ich wszystkich...
wykończyć, tak jak to robił Michael Corleone.
"Michaelu Corleone, czy wyrzekasz się szatana?"
"Wyrzekam się".
Brak numeru 392.
- Co? - Brak skrytki nr 392.
Według tych dokumentów nie istnieje.
Ta kłamliwa zdzira w prążki.
- Coughlin nie kazał nam odpuścić? - Idziemy.
Dziękuję, panie sędzio. Mogę odebrać to jutro?
- Tak. - Dziękuję.
Co pan tu robi?
Jakie sprawy ma pan z sędzią Pasqua?
Służbowe.
- Nie kazano panu zamknąć tej sprawy? - Mam zadanie do wykonania.
I to zadanie jest ważniejsze od pańskiej kariery?
- Zapomniał pan o naszej umowie? - Nie było żadnej umowy.
Wyjaśnię panu, jak to działa...
A ja pani wyjaśnię, jak to działa.
Tu się nagrywa, a tu odsłuchuje.
Jestjeszcze kwestia tych 140000 $, które gdzieś wyparowały...
po zatrzymaniu Madrugady.
Nie miałem z tym nic wspólnego.
Poprzemypana w tej sprawie.
Wzamian za coś nieetycznego?
Bez urazy, panie burmistrzu,
ale nie potrzebne mi wasze poparcie.
Jestem niewinny.
Winny czy nie i tak pan polegnie.
Albo spełni panjej żądania, albo pańska kariera się skończy.
Koniec.
Kaput.
A więc? Spełnił pan moje żądania.
Pańska kariera kwitnie.
Co ukrywał Case?
Jest takie słynne powiedzenie barona Rothschilda:
"Gdy po ulicach spływa krew, skupuj mienie".
Zdaje się, że pan Case wziął to sobie do serca.
Ale niczym nie różni się od połowy listy 500 najbogatszych.
Proszę sobie odpuścić.
Jest pan dobrym gliną.
To miasto pana potrzebuje.
- Proszę pani! To męska toaleta. - Jestem umówiona.
Arthur.
- Dzień dobry. - O, panna White.
Proszę usiąść.
Dziękuję, Vincent. Wystarczy.
Co powiedział?
Okazało się, że detektyw Frazierjest całkiem bystry.
Ale przyspieszyłam mu karierę i jest już pod kontrolą.
Mam nadzieję. A koperta?
Gdzie teraz jest?
Ich szef chce ją zatrzymać.
Jako zabezpieczenie na wypadek pańskiej zemsty.
Ma o panu bardzo niskie mniemanie.
To znaczy?
Krótko mówiąc, dorobił się pan,
robiąc interesy z nazistami w czasie Holokaustu.
Tak.
To było 60 lat temu. Byłem ambitny i młody.
Ujrzałem skrót do bogactwa i skorzystałem z niego.
Zaprzedałem duszę.
Od tamtej pory staram się ją odkupić.
Ale osiągnęła pani porozumienie z tym tajemniczym człowiekiem?
Tak sądzę. On wyszedł stamtąd z kopertą.
Jeśli kiedyś powróci, aby pana szantażować,
zapłaci mu pan i dostanie ją z powrotem.
- To chyba wszystko. - Tak sądzę.
- Bzdura. - Słucham?
Nie robił tego tylko po to, żeby schować tę kopertę pod łóżkiem.
Nie tknęli pieniędzy.
I co z tego?
Wyszedł więc stamtąd z czymś innym.
Bank stwierdził, że niczego nie brakuje,
czyli w skrytce było coś...
cenniejszego od tej koperty.
Nie musisz mi nic mówić.
Mogło być tam tylko jedno.
Brylanty.
I pierścionek...
od Cartiera.
Należał do żony paryskiego bankiera.
Zamożnej rodziny francuskich Żydów.
W czasie wojny wraz z całym ich dobytkiem...
został skonfiskowany, a ich wysłano do obozu koncentracyjnego.
Byliśmy przyjaciółmi.
Mogłem im pomóc,
ale Niemcy płacili zbyt dobrze.
Ufam, że to, czego się tu dowiedziałaś...
pozostanie tajemnicą,
pomimo tego, co sobie pomyślisz?
Tak, Arthurze.
Z chęcią nazwałabym cię potworem,
ale sama pomagam bratankowi Bin Ladena kupić mieszkanie na Park Avenue.
Gdyby to była prawda, nic byś nie powiedziała.
Podaję ciebie jako moje referencje.
Nazywam się Dalton Russell.
Słuchajcie mnie bardzo uważnie,
bo starannie dobieram słowa i nigdy się nie powtarzam.
Przedstawiłem się, czylijuż wiecie "kto".
Do "gdzie" najbardziej pasuje określenie "cela więzienna".
Ale pomiędzy byciem w celi...
a byciem w więzieniu jest ogromna różnica.
"Co" jest bardzo proste.
Niedawno wprowadziłem w życie doskonałego plan napadu na bank.
Wiecie już więc "kiedy".
Jeśli chodzi o "dlaczego", oprócz oczywistej motywacji finansowej,
sprawajest bardzo prosta.
Bo potrafię.
Zostaje namjuż tylko ''jak".
Ijak mawiał Szekspir:
w tym właśnie szkopuł cały.
- Będzie okropnie śmierdział. - Czego się spodziewasz po tygodniu?
Tak.
Myślicie, że po co opuściłem szybę?
O, cholera.
Ten gliniarz z kumplem wchodzą do banku.
- Po mnie? - Nie wiem. Są tylko we dwóch.
Tak, wszystko w porządku. Nie.
Tak, o 17:30. Dobrze.
Nieźle się zapowiada. Dobrze.
Na razie.
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
Panie Hammond?
Witam panów.
Tak jak zaplanował.
Mam nakaz sądowy otwarcia skrytki nr 392.
Numer 392.
Dzięki Bogu.
Gdzie go masz?
Zostawiłem go w banku.
Tędy, panowie.
Dlaczego?
Zaufaj mi.
Zostawiłem go w dobrych rękach.
Niejestem typem męczennika.
Zrobiłem to dla kasy.
Ale trzeba to robić tak, bypóźniej móc spojrzeć sobie w oczy.
Szacunek to najcenniejsza waluta.
Okradłem gościa, który sprzedał się za parę dolców.
A potem próbował zmyć swoje winy.
Utopiłje w morzu dobrych uczynków i oceanie przyzwoitości.
- Ja to zrobię. - Pozwoli pan.
Prawie mu się to udało.
Dobrze.
Lecz nieuchronnie,
im dalej uciekasz od swoich grzechów,
tym bardziejjesteś wyczerpany, gdy cię dopadną.
Zawsze cię dopadną.
O smaku owocowym
Sukinsyn.
Na sto procent.
Niezawodnie.
Ile może być wart?
Skoro pytasz, to cię na niego nie stać.
Dobrze, że nie ma tu mojej dziewczyny.
PIERŚCIONEK CIĘ POPROWADZI
"Pierścień cię poprowadzi"?
- Detektyw Frazier. - Witam, panie Case.
- Jak pan się miewa? - Ja - świetnie.
Nikt nie zginął w banku. Wszyscy są szczęśliwi.
To wspaniale.
- Detektyw Mitchell. - Panie Case.
- Proszę usiąść, panowie. - Dziękuję.
- Napijecie się czegoś? - Nie.
Muszę przyznać,
że jestem pod wrażeniem sposobu,
wjaki poprowadziliście tę sprawę.
Dziękuję.
Gdy słyszę "Najlepsi w Nowym Jorku",
myśIę o was, panowie.
Chronicie nas, szarych obywateli, i robicie to z taką łatwością.
- Przepraszam. - Co pana tak bawi?
Powiedział pan "szarych obywateli".
Od dawna pan do tej kategorii nie pasuje.
Brawo, detektywie. Nie przeczę. Powodzi mi się.
Zgadza się. Ale czegoś nie rozumiem.
Prowadzę sprawę...
zbrojnego napadu na pański bank.
Bo to pański bank, prawda?
Jestem prezesem zarządu.
A potem...
bandyci znikają.
I nie biorą złamanego centa?
- Mnie pan o to pyta? - Tak.
To pański bank.
To mała część naszej organizacji.
Nie ma bandytów, ofiar, kradzieży.
Pierwszy raz w historii policji.
Na pewno.
Powstaje pytanie, co tam się, kurwa, wydarzyło?
Nie podoba mi się pański ton.
To proszę mi odpowiedzieć wprost.
To bank założycielski pańskiego imperium.
Co tam się wydarzyło?
- Nie mam pojęcia. - Niech pan da już spokój.
Powiem panu, co się wydarzyło.
Wysłał pan pannę White, żeby usunęła problem.
Zapłacił jej pan. Co ona tam robiła?
To jakiś absurd.
Sugeruje pan, że miałem z tym coś wspólnego?
392.
Skrytka nr 392. Co to za historia?
- Nie mam pojęcia. - Niech pan nie kłamie.
- Nie kłamię. - Przejrzałem wszystkie dokumenty...
na temat skrytek w pańskim banku.
Najpierw wszystko wydawało się być w porządku,
ale była jedna skrytka bez żadnej dokumentacji,
począwszy od 1948 r.
Ciekawe, kto mógłby rozwiązać tę zagadkę?
Prawdopodobnie człowiek,
który zbudował bank w 1948 roku.
To nie ma sensu, panie Case.
Obawiam się, że na nic się już panu nie przydam.
To coś bardzo złego, prawda?
Panie Frazier, spędziłem całe życie, służąc ludzkości.
Proszę spytać kogokolwiek, kto mnie zna.
Wszyscy zaręczą za mnie i za moje uczynki.
Zrobią to, jeśli poznają prawdę o tym pierścionku?
Nie sądzę.
A za to, co pan powiedział o nas,
bardzo dziękujemy.
Jacy panowie łaskawi.
Idziemy. Pierścionek nas poprowadzi.
- Pokaż mi swój but. - Co?
- Pokaż mi swój but. - Po co?
Pierwsze widzę, by ktoś dał komuś takiego kopa w tyłek.
Chyba mi się udało.
Wyrżnąłeś mu tunel.
Trzeba tam będzie ustawić drogówkę.
Dzień dobry.
- Ma pan rezerwację? - Szukam burmistrza.
- Mogę prosić o pański kapelusz? - Nie. Kup sobie własny.
Chcą zainwestować 4 miliardy.
Wszystko gotowe.
Przepraszam, ale jest takie stare amerykańskie powiedzenie:
"Gdy po ulicach spływa krew, ktoś idzie do pierdla".
Edwin, możesz nas na chwilę zostawić?
Co tam znowu?
Rozumiem, że detektyw Frazier szuka zakończenia.
To dobre słowo, zakończenie.
Sprawa zakończona, wie pani o co chodzi?
To jest numer...
do Biura Badania Zbrodni Wojennych w Waszyngtonie.
Chce pan być na okładce New York Timesa?
Czemu nie?
Niech dobrze napiszą moje nazwisko. Frazier przez "z".
Proszę zatrzymać długopis.
Zrobił pan kopie?
Proszę.
Musimy trzymać prawdziwych przestępców z dala od społeczeństwa.
Dobrze. Dzięki za lunch.
Zbrodnie wojenne?
W co tym razem mnie wpakowałaś?
Mamuśka?
- Przyprowadziłeś Dużego Wacka? - Bliźniaki też.
Spokojnie.
Odłożę broń, zanim mi pistolet wystrzeli.
Pif-paf.
KEITHOWI FRAZIEROWI w dowód uznania...
za poświęcenie, osiągnięcia i służbę...
w policji Nowego Jorku nadajemy stopień...
DETEKTYWA PIERWSZEGO STOPNIA.
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
- Dlaczego po prostu nie wyjdziesz? - Wyjdę.
Jak będę gotowy.
Sukinsyn.
Szybciej, skarbie. Kajdanki stygną.